ما سال گذشته 12 شکست داشتیم - اکنون صفر است. این اثر پنگه است. مدرک می خواهید؟

من قبلاً فکر می کردم دوازده شکست به این معنی است که شانسم را از دست داده ام. یک کمپین متوقف می شود. یک صفحه تبدیل نمی شود. تماس فروش در لحظه اشتباه خاموش می شود. به اعداد نگاه می‌کردم، سپس به ساعت نگاه می‌کردم، و همان سؤال مدام به ذهنم می‌رسید: چه چیزی را از دست داده‌ام؟ چیزی که یاد گرفتم ساده بود، اما آسان نبود. اکثر نتایج شکست نمی خورند زیرا یک چیز بزرگ اشتباه می شود. آنها شکست می خورند زیرا بسیاری از چیزهای کوچک ثابت می مانند. این همان چیزی است که من آن را اثر پنگه می نامم. پس از یک رشته ضرر، از پرسیدن، "چرا این کار نمی کند؟" شروع کردم به پرسیدن، "چه چیزی اینجا مدام تکرار می شود؟" آن جابجایی روش کار من را تغییر داد. من این الگو را در یک چای‌فروشی کوچک محلی دیدم که به آن کمک کردم. مالک دوازده زاویه مختلف تبلیغات را امتحان کرده بود. برخی از آنها خیلی گسترده بودند. برخی بیش از حد زورگیر به نظر می رسیدند. برخی خوب به نظر می رسیدند، اما پیشنهاد ضعیف بود. هر تلاش کمی ترافیک به همراه داشت، سپس مردم رفتند. وقتی دقیق‌تر نگاه کردیم، مشکل واقعی فقط تبلیغات نبود. صفحه فرود با یک داستان طولانی برند باز شد. قیمت در صفحه بسیار پایین نشست. دکمه سفارش به راحتی از دست می رفت. کاربران موبایل مجبور بودند بیش از حد اسکرول کنند. مالک سعی کرده بود مشکل فروش را با یک پیام برطرف کند، زمانی که مشکل واقعی در کل مسیر وجود داشت. ما قدم به قدم مسیر را تغییر دادیم. من افتتاحیه را دوباره نوشتم تا با نقطه درد مشتری مطابقت داشته باشد. من پیشنهاد را در صفحه بالاتر منتقل کردم. متن اضافی را برش دادم که به تصمیم خریدار کمک نکرد. دکمه را بزرگ‌تر کردم و ضربه زدن روی گوشی را آسان‌تر کردم. پیام بعدی را هم تغییر دادم. کمتر شبیه یک زمین و بیشتر شبیه یادآور ارزش به نظر می رسید. نتیجه جادو نبود. این یک افزایش مداوم در پاسخ بود. افراد کمتری پیاده شدند. افراد بیشتری جزئیات را پرسیدند. صاحب فروشگاه به من گفت: "این احساس سبک تر است." نکته همین بود. سیستم های خوب سبک تر می شوند زیرا اصطکاک را از بین می برند. من این الگو را بارها و بارها در تجارت دیده ام. صفحه محصول ممکن است عکس های قوی و در عین حال کپی ضعیفی داشته باشد. یک تیم فروش ممکن است زیاد صحبت کند، اما کم بگوید که به حرکت خریدار کمک می کند. یک برند ممکن است برای ترافیک پول خرج کند، اما اعتماد را نادیده بگیرد. افکت پنگه زمانی شروع می‌شود که یک اصلاح کوچک مرحله بعدی را آسان‌تر کند. من فکر می کنم به همین دلیل است که بسیاری از مردم پس از شکست های مکرر گیر می مانند. آنها به جستجوی یک ایده عالی می پردازند، اما زنجیره را بررسی نمی کنند. آنها نتیجه آخر را مقصر می دانند، در حالی که مسئله واقعی یک لایه عمیق تر است. وقتی می خواهم شکست را به پیشرفت تبدیل کنم، از یک مسیر ساده استفاده می کنم. من نقطه ای را تعریف می کنم که مردم در آن توقف می کنند. اگر بازدیدکنندگان زودتر بروند، من افتتاحیه را مطالعه می کنم. اگر خوانندگان پاسخ ندهند، پیام را مطالعه می کنم. اگر سرنخ ها خرید نکنند، پیشنهاد و پیگیری را مطالعه می کنم. من یک قسمت را در یک زمان تغییر می دهم. من همه چیز را یکباره بازنویسی نمی کنم. که فقط نویز ایجاد می کند. من کوچکترین تغییر مفید را آزمایش می کنم. تیتر کوتاه تر خط قیمتی واضح تر صفحه آرایی تمیزتر یک فراخوان مستقیم تر برای اقدام. من پاسخ را تماشا می کنم. سپس آنچه را که کار می کند نگه می دارم. این ساده به نظر می رسد، اما باعث صرفه جویی در زمان و اتلاف زیادی می شود. من این اشتباه را مرتکب شده ام که به دنبال یک راه حل بزرگ هستم در حالی که یک راه حل کوچک بیشتر مشکل را حل می کند. همچنین دیده‌ام که تیم‌ها استعداد، بودجه یا زمان‌بندی را مقصر می‌دانند که مشکل واقعی یک فرآیند شکسته است. این چیزی است که من اکنون به آن اعتقاد دارم. شکست زمانی مفید است که به شما داده می دهد. داده زمانی مفید است که حرکت بعدی شما را تغییر دهد. اثر پنگه در مورد شانس نیست. این در مورد حذف تلفات مکرر از سیستم است تا زمانی که نتایج بدون اصطکاک زیاد رشد کنند. من با دوازده شکست به عنوان یک عدد نهایی برخورد نمی کنم. من با آنها به عنوان دوازده سرنخ رفتار می کنم. یک سرنخ ممکن است به من بگوید که پیام نامشخص است. دیگری ممکن است نشان دهد که مخاطب اشتباه می کند. دیگری ممکن است به پیشنهاد ضعیف یا جریان ضعیف صفحه اشاره کند. هر سرنخ قدم بعدی را صادقانه تر می کند. من امروز اینطوری کار می کنم. من به روند نگاه می کنم. من چیزی را که مردم را گیج می کند برش می دهم. آنچه به آنها کمک می کند تصمیم بگیرند را حفظ می کنم. دوباره تست میکنم نتیجه ای که زمانی غیرممکن به نظر می رسید می تواند زمانی عادی شود که مسیر به اندازه کافی روشن باشد. من هنوز معتقدم شکست مهم است. صبر را می آموزد. نقاط ضعف را نشان می دهد. این مرا صادقانه نگه می دارد. من هم به این اعتقاد دارم: اگر به همین حرکت ادامه دهم، نباید انتظار نتیجه متفاوتی داشته باشم. بنابراین من مراقب تغییرات کوچکی هستم که همه چیز را تغییر می دهد. اینجاست که اثر پنگه آغاز می شود.

قبلاً ادعاهای بزرگ می شنیدم و احساس می کردم متقاعد نشده بودم. عبارتی مانند «عدم شکست» قوی به نظر می رسد، اما من همیشه همین را می پرسم: چه مدرکی دارم و آیا می توانم به آن اعتماد کنم؟ آنجا بود که دیدگاه من تغییر کرد. من به تنهایی به وعده ها نگاه نکردم. شروع کردم به دنبال شواهدی که می توانستم با چشمان خودم بررسی کنم. من سوابق روشن می خواهم. من نتایج قابل تکرار می خواهم. من نشانه‌هایی می‌خواهم که یک فرآیند بیش از یک بار به یک شکل کار می‌کند. وقتی محصول، خدمات یا گردش کار را بررسی می کنم، به دنبال شواهد ساده می گردم. 1. سوابق تست من نتایج نمونه را می‌پرسم، نه فقط کلمات صیقلی. اگر تیمی بگوید یک فرآیند خوب کار می کند، من می خواهم ببینم در استفاده واقعی چه اتفاقی افتاده است. 2. مراحل روشن من به نحوه ایجاد یک نتیجه توجه می کنم. اگر روش مبهم باشد، نمی توانم نتیجه را به خوبی قضاوت کنم. 3. بازخورد واقعی کاربر من به نظرات افرادی که با مشکل مشابه من روبرو هستند اعتماد دارم. یک بررسی کوتاه و صادقانه اغلب بیشتر از یک تبلیغ طولانی به من می گوید. 4. خروجی ثابت یک نتیجه خوب می تواند به طور تصادفی رخ دهد. یک الگوی ثابت برای من اهمیت بیشتری دارد. به یاد دارم یک صاحب کسب و کار کوچک که با او کار می کردم و بسته بندی سفارشی می فروخت. او به من گفت خط او "تقریباً هیچ مشکلی" ندارد. من آن را در ارزش اسمی نگرفتم. من خواستم گزارش های تولید، چک های نمونه و سوابق بازگشت مشتری را از یک هفته کاری معمولی ببینم. داده‌ها یک فرآیند ثابت، نرخ خطای کم و رفع سریع هنگام بروز مشکل را نشان می‌دهند. این دیدگاه من را به پیشنهاد او تغییر داد. اثبات به من اعتماد به نفس داد نه شعار. این همان بخشی است که بسیاری از مردم از دست می دهند. من به کلمات کامل نیاز ندارم. من به مدرک قابل استفاده نیاز دارم اگر در تلاش برای جلب اعتماد هستید، آن را ساده نگه دارید. روند را نشان دهید. چک ها را نشان دهید نتیجه را نشان دهید. یک نتیجه را بیش از یک بار نشان دهید. این همان مدرکی است که من می توانم پشت آن بایستم. وقتی آن را می بینم، احساس امنیت بیشتری در انتخاب می کنم. وقتی این کار را نمی کنم، سرعتم را کم می کنم و سوالات بیشتری می پرسم. من آموخته ام که اعتماد از شواهد رشد می کند، نه سر و صدا.

من فکر می کردم شکست ها فقط بخشی از کار است. یک برچسب اشتباه مهر و موم شل. چک از دست رفته یک تاخیر کوچک در یک ایستگاه، سپس یک مشکل بزرگتر در ایستگاه بعدی. من دیده ام که یک اشتباه کوچک با چه سرعتی می تواند گسترش یابد. هزینه فقط ضایعات نیست. این استرس، دوباره کاری، اعتماد از دست رفته و تیمی است که شروع به آماده شدن برای مشکل بعدی می کند. آنچه دید من را تغییر داد تماشای پنگه بود. آنها به دنبال شانس نبودند. آنها منتظر بودجه بیشتر یا یک سیستم جدید برای نجات آنها نبودند. آنها هر نقطه شکست را یکی یکی بررسی کردند و سبک کاری ساختند که تکرار خطاها را سخت می کرد. به همین دلیل هنوز نتیجه آنها را به یاد دارم. آنها شکست ها را در خطی که من دنبال کردم به صفر رساندند. این را ساده نمی گویم. این را می گویم چون عادت های روزانه را پشت آن دیدم. من اپراتورها را دیدم که در هر شیفت همان نقاط را بررسی می کردند. من دیدم که سرپرستان در لحظه ای که یک مرحله خطرناک به نظر می رسید، کار را متوقف کردند. من رکوردهای ساده را روی کاغذ دیدم، نه صحبت های فانتزی روی صفحه. من تیمی را دیدم که قبل از اینکه این جزئیات به آسیب تبدیل شوند به جزئیات کوچک اهمیت می دادند. اگر از من بپرسید که پنگه چه کاری را درست انجام داده است، به یک ترفند اشاره نمی کنم. من به زنجیره ای از اقدامات روشن اشاره می کنم. 1. آنها نقاط شکست واقعی را پیدا کردند در ابتدا، مردم را سرزنش نکردند. آنها جریان کار را دنبال کردند. اشتباهات بیشتر در کجا اتفاق افتاد؟ در تحویل دادن؟ در بسته بندی؟ در بررسی نهایی؟ من هنوز یک مورد از یک منطقه بسته بندی را به یاد دارم. جعبه ها از بیرون خوب به نظر می رسیدند، با این حال درج اشتباهی در داخل چند محموله ظاهر می شد. تیم می توانست آن را یک خطای تصادفی بنامد. آنها این کار را نکردند. آنها روند کامل را تماشا کردند و متوجه شدند که مشکل تنها کارگر نیست. سینی‌های قطعه خیلی به هم نزدیک بودند، بنابراین افراد تحت فشار آیتم اشتباهی را انتخاب کردند. این نوع جزئیات مهم است. اگر نقطه شروع خطا را از دست دادید، به رفع اشتباه ادامه می دهید. 2. آنها کار را آسان به دنبال Penghe استفاده از مراحل ساده است. صفحات طولانی نیست نه انبوهی از کلمات که هیچ کس نخواند. آنها هر کار را کوتاه و واضح نگه می داشتند. یک شغل یک استاندارد. یک چک من این رویکرد را دوست دارم زیرا مردم فقط از بی دقتی شکست نمی خورند. مردم زمانی شکست می خورند که این فرآیند لغزش را خیلی آسان کند. چیدمان تمیزتر کمک زیادی کرد. ابزارها در یک جا نشستند. برچسب ها از یک قالب پیروی می کردند. محل بازرسی در همان نقطه ماند. کارگر نیازی به حدس زدن نداشت. من دیده ام که تیم ها سعی می کنند مشکلات خطا را با فشار حل کنند. که به ندرت برای مدت طولانی کار می کند. پنگه وضوح را انتخاب کرد. به همین دلیل تغییر انجام شد. 3. آنها با موارد واقعی تمرین کردند این بخش برای من برجسته بود. از آموزش های مبهم استفاده نمی کردند. آنها از خطاهایی که قبلاً رخ داده بود استفاده کردند. اندازه اشتباه یک شمارش از دست رفته مهری که ظاهر خوبی داشت اما بعدا شکست خورد. هر مورد یک درس کوتاه شد. چه مشکلی پیش آمد؟ آن شخص چه دید؟ چه چیزی را باید چک می کردند؟ دفعه بعد خط چه کاری می تواند انجام دهد؟ آن سبک از آموزش صادقانه احساس می شد. وقتی درس از کار واقعی می آید، مردم سریعتر یاد می گیرند. آن را به یاد می آورند. آنها در مورد آن صحبت می کنند. آن را اعمال می کنند. من دیده ام که کارگری بعد از یک مثال واضح عادت خود را تغییر داده است تا بعد از ده صفحه قوانین. 4. آنها از قانون توقف سریع استفاده کردند. اگر یک پله به بیرون نگاه می کرد، خط متوقف می شد. نه برای درام برای کنترل این انتخاب آنها را از مشکلات زیادی نجات داد. بسیاری از تیم ها به حرکت خود ادامه می دهند زیرا از تاخیر می ترسند. من آن فشار را درک می کنم. با این حال، من آموخته ام که توقف کوتاه می تواند یک تعمیر طولانی را نجات دهد. یک روز بعد از ظهر، آزمایش مهر و موم روی یک بسته نمونه ناهموار به نظر می رسید. اپراتور بلافاصله آن را صدا کرد. تیم دستگاه را بررسی کردند، یک قطعه فرسوده را پیدا کردند و قبل از اینکه دسته بعدی خارج شوند، آن را تعویض کردند. اگر آنها اصرار می‌کردند، بعداً با مشکل بسیار بزرگ‌تری برخورد می‌کردند. این نوع عادت باعث ایجاد اعتماد در تیم می شود. مردم می دانند که استاندارد واقعی است. 5. همان روزی را بررسی کردند که پنگه تا پایان هفته صبر نکرد. در حالی که موضوع تازه بود به موضوع نگاه کردند. این خیلی مهم بود. هنگامی که یک اشتباه اخیرا رخ می دهد، جزئیات واضح باقی می مانند. چه کسی مورد را لمس کرده است؟ بعد چه مرحله ای آمد؟ کارگر چه دید؟ ابزار چه کار می کرد؟ بررسی یک روزه باعث می‌شود رفع سریع‌تر و مفیدتر شود. من تیم‌هایی را دیده‌ام که گزارش‌هایی می‌نویسند که مرتب به نظر می‌رسند اما احساس خالی بودن می‌کنند. پنگه بررسی را نزدیک به کار نگه داشت. صحبت کوتاه یادداشت ها را پاک کنید یک اقدام برای شیفت بعدی اینگونه است که یادگیری به روال تبدیل می شود. 6. آنها سیستم را به اندازه کافی ساده نگه داشتند تا مردم بتوانند از آن استفاده کنند این قسمتی است که من بیشتر به آن احترام می گذارم. بهترین فرآیند، فرآیندی نیست که هوشمندانه به نظر برسد. این وسیله ای است که افراد می توانند در زمان شلوغ شدن کار به استفاده از آن ادامه دهند. پنگه این را می دانست. آنها کارگران را با چک های بیش از حد بار نکردند. آنها قدم هایی را که بی دلیل خط را کند می کند نخواستند. آنها مجموعه ای ساخته اند که با سرعت تیم همخوانی دارد. چک لیستی که کمتر از یک دقیقه طول کشید. یک علامت بصری که تشخیص قسمت سمت راست را آسان می کرد. یک یادداشت انتقال تمیز بین شیفت ها. ابزارهای ساده ای که هر روز استفاده می شوند، می توانند سیستم سنگینی را که هیچ کس از آن پیروی نمی کند، شکست دهد. این دیدگاه خود من است، بر اساس آنچه دیدم. یک فرآیند باید به افراد کمک کند تا کار خوب انجام دهند، نه اینکه آنها را وادار کند که با این روند مبارزه کنند. آنچه من از پنگه می گیرم ساده است. شکست ها تصادفی از بین نمی روند. وقتی یک تیم الگو را می‌بیند، حدس‌ها را حذف می‌کنند، آنها را رها می‌کنند، و زمانی که یک مشکل کوچک ظاهر می‌شود سریع عمل می‌کنند. من همچنین یاد گرفتم که یک نتیجه قوی اغلب از عادات ساده ساخته می شود، نه وعده های بلند. یک چیدمان واضح چک لیست کوتاه بررسی پرونده واقعی یک قانون توقف فرهنگ کاری که برای قدم های پاک ارزش قائل است. به این ترتیب بود که پنگه به ​​جایی رسید که شکست دیگر خط را اداره نمی کرد. و اگر بخواهم یک درس از آنها به اشتراک بگذارم، این است: قبل از تغییر روند منتظر یک مشکل بزرگ نباشید. نقاط کوچک را در حالی که هنوز کوچک هستند برطرف کنید. اینجاست که کنترل واقعی شروع می شود.

سال گذشته احساس سنگینی می کرد. من لیستی از اشتباهات را در تلفنم نگه داشتم. نه اینکه خودمو تنبیه کنم من از آن استفاده کردم زیرا نمی خواستم همان آسیب را دو بار تکرار کنم. 12 شکست در آن لیست وجود داشت. برخی کوچک بودند. برخی از آنها برای من هزینه دارد. بعضی ها به اعتماد به نفس من لطمه می زنند. همه آنها به من یک چیز را یاد دادند: من خیلی سریع حرکت می کردم، خیلی کم گوش می دادم و مشکلات را تنها پس از بزرگ شدن حل می کردم. این را می نویسم زیرا احساس می کنم که به کار خود نگاه می کنم و فکر می کنم "من باید بهتر می کردم." من استرس ناشی از از دست دادن مشتری، از دست دادن مهلت یا ارسال پیامی که خوانده نشده است را می دانم. من همچنین می دانم که آن لحظه ها لازم نیست برای همیشه با شما بمانند. در اینجا چیزی است که من یاد گرفتم. 1. من خیلی دیر به لید جدید پاسخ دادم. با خودم گفتم بعد از اتمام کار فعلی جواب می دهم. این تأخیر به رهبر فضای کافی برای انتخاب شخص دیگری داد. راه حل من ساده بود. من اکنون یک پاسخ کوتاه را بلافاصله ارسال می کنم، حتی اگر هنوز نیاز به جمع آوری جزئیات داشته باشم. 2. من یک پروپوزال با شماره های اشتباه فرستادم. عجله کردم. جمله بندی را چک کردم و از ریاضی رد شدم. مشتری قبل از من متوجه اشتباه شده است. پس از آن، یک عادت مرور کوتاه ایجاد کردم. قبل از اینکه چیزی بفرستم اعداد را با صدای بلند می خوانم. 3. در یک جلسه زیاد صحبت کردم. فکر می‌کردم قوی صحبت کردن باعث می‌شود تند و تیز به نظر برسم. برعکس عمل کرد. دلم برای نگرانی واقعی آن طرف میز تنگ شده بود. حالا بیشتر مکث میکنم اجازه دادم طرف مقابل حرفش را تمام کند. قبل از اینکه نظرم را بیان کنم یک سوال واضح می پرسم. 4. قبول کردم که کار کنم کاملا متوجه نشدم. می خواستم مفید به نظر برسم من در نهایت راه خود را از طریق کار حدس زدم. این باعث استرس، دوباره کاری و نتیجه ضعیف شد. جوابمو عوض کردم اگر تکلیف را متوجه نشدم، خیلی زود می گویم و توضیح واضح تری می خواهم. 5. منتظر خلق و خوی عالی بودم. برخی از کارها برای روزها باز ماندند زیرا می خواستم "احساس آمادگی کنم". این یک تله بود. دریافتم که پنج دقیقه متمرکز بر یک روز کامل انتظار شکست می‌دهد. اکنون با یک قدم کوچک شروع می کنم. 6. تماس بعدی را رد کردم. من فکر می کردم معامله امن است. این نبود. طرف مقابل حرکت کرد. آن یکی به من آموخت که با دقت پیگیری کنم، حتی وقتی اوضاع ثابت به نظر می رسد. یک ورود کوتاه می تواند در را باز نگه دارد. 7. من شکایت مشتری را نادیده گرفتم. پیام رو دیدم و به خودم گفتم بعدا جواب میدم. بعدها خیلی دیر شد. شکایت فقط سر و صدا نبود. سرنخ بود یک شخص واقعی یک مشکل واقعی داشت. در حال حاضر سریعتر پاسخ می دهم، حتی زمانی که هنوز پاسخ کامل نیست. 8. به درخواست های زیاد بله گفتم. تقویم من پر به نظر می رسید، اما ذهنم دوپاره شد. من در دسترس همه بودم و برای هیچکس مفید نبودم. شروع کردم به محافظت از تمرکزم. من هنوز به مردم کمک می کنم، با این حال دیگر هر کاری را که در مقابلم قرار می گیرد، نمی پذیرم. 9. من اغلب برنامه ام را تغییر می دادم. من به دنبال ایده های تازه بودم. هر ایده جدید هیجان انگیز بود. هر سوئیچ به قیمت پیشرفت من تمام شد. یاد گرفتم آنقدر در یک مسیر بمانم تا ببینم کار می کند یا نه. من می توانم تنظیم کنم. لازم نیست هر هفته دوباره راه اندازی کنم. 10. من از کارهایی که دیگران انجام دادند کپی کردم. روش آنها صیقلی به نظر می رسید، بنابراین سعی کردم آن را قرض بگیرم. این با سبک من، مشتریان یا سرعت من مطابقت نداشت. حالا من ایده‌ها را قرض می‌گیرم، نه هویت. آنچه کمک می کند را می گیرم و آنچه را که مناسب نیست ترک می کنم. 11. من سخت روی مشکل اشتباه کار کردم. ساعت‌ها صرف صیقل دادن صفحه‌ای کردم که به پیشنهاد بهتری نیاز داشت. این اعتراف دردناک بود. من اکنون قبل از غواصی یک سوال می پرسم: "مساله واقعی اینجا چیست؟" این سوال من را از تلاش های بیهوده نجات می دهد. 12. سال را خسته و بی حوصله به پایان رساندم. این آخرین شکست در لیست من بود. این یک اشتباه بزرگ نبود. این نتیجه تعداد زیادی از موارد کوچک بود که روی هم چیده شده بودند. دیدم روش کارم پر سر و صدا شده است. من آرامش می خواستم نه فشار بیشتر. بعد از آن چه تغییری کرد؟ من از تعقیب یک رکورد پاک دست کشیدم. شروع کردم به دنبال عادت های پاک تر. سریعتر جواب میدم سوالات بهتری می پرسم کارم رو چک میکنم من از توجه خود محافظت می کنم. من به نظم و انضباط ساده اجازه می دهم تا کارهای سنگین را انجام دهد. یک چیز شخصی هم یاد گرفتم. شکست همیشه نشانه بد بودن شما در کار نیست. گاهی اوقات این نشانه این است که سیستم شما به کمک نیاز دارد. آن تغییر مهم است. یک سال پیش، من آن 12 شکست را پنهان می کردم. سعی می‌کردم قوی به نظر برسم و بدون اینکه به عقب نگاه کنم ادامه دهم. حالا فکر می‌کنم این برای من هزینه بیشتری داشته باشد. ترجیح می دهم زودتر با قسمت های ضعیف روبرو شوم. ترجیح می دهم یک عادت کوچک را اصلاح کنم تا اینکه یک حسرت بزرگ را تکرار کنم. این انتخاب کار من را آرام‌تر، کلماتم را تمیزتر و نتایج من را ثابت‌تر کرده است. لیست قدیمی هنوز در گوشی من است. من آن را نمی خوانم که احساس بدی داشته باشم. من آن را خواندم تا به یاد بیاورم که چند تغییر صادقانه تا کجا می توانند پیش بروند.

من بارها و بارها همان مشکل را می دیدم: یک ایده خوب روی کاغذ قوی به نظر می رسید، اما اجرای آن احساس لرزش می کرد. پیام نامشخص بود. روند ناهموار بود. تیم سخت کار کرد، اما نتیجه همچنان از موردی به مورد دیگر تغییر می کرد. به همین دلیل است که من به چیزی که آن را اثر پنگه می نامم توجه می کنم. برای من یک چیز ساده معنی می دهد: من روشی می خواهم که بتواند تحت فشار مقاومت کند، عملی بماند و اشتباهات قابل اجتناب را کاهش دهد. من دنبال وعده های پر سر و صدا نیستم. من به دنبال کاری هستم که منطقی باشد، مردم را آرام نگه دارد و به آنها کمک کند با اصطکاک کمتری به جلو بروند. من این را از کار واقعی با صاحبان مشاغل کوچک یاد گرفتم. یکی از صاحبان مغازه‌ای که با او کار می‌کردم ترافیک ثابتی داشت، اما فروش ثابت ماند. موضوع تلاش نبود. موضوع پیام بود. صفحه محصول مانند یک بروشور صحبت می کرد، در حالی که مشتریان پاسخ های ساده می خواستند. من کپی را با صدای مستقیم بازنویسی کردم، روی استفاده روزانه، سوالات متداول، و روشن مراحل بعدی تمرکز کردم. تغییر ساده بود، اما پاسخ بهتر بود زیرا خریداران در نهایت توانستند خود را در پیام ببینند. رویکرد من چند مرحله را دنبال می کند. من با نقطه درد شروع می کنم. خواننده از چه چیزی نگران است؟ چه چیزی باعث تردید آنها می شود؟ قبل از اینکه اقدام کنند چه احساسی باید داشته باشند؟ سپس پیام را محدود می کنم. خطوط ضعیف، ادعاهای مبهم و کلمات اضافی را که کمکی نمی کنند حذف می کنم. من نکته را آسان برای اسکن نگه می دارم. من از سمت کاربر می نویسم. من زمانی از "من" استفاده می کنم که به نشان دادن یک انتخاب واقعی، یک شک واقعی یا یک نتیجه واقعی کمک کند. آن صدا نزدیک تر و صادق تر به نظر می رسد. با عملی که خواننده می تواند از آن استفاده کند، پایان می دهم. من یک گام بعدی، یک مثال واضح، یا یک روش کوچک می‌آورم که می‌توانند بدون حدس و گمان امتحان کنند. به همین دلیل است که معتقدم اثر پنگه به ​​عنوان یک ذهنیت عمل می کند. از من می خواهد که زمین گیر بمانم. از من می‌خواهد طوری بنویسم و ​​برنامه‌ریزی کنم که با نحوه خواندن، خرید و تصمیم مردم واقعاً مطابقت داشته باشد. پیامی که مرتب به نظر می رسد اما احساس خالی می کند کمک چندانی نخواهد کرد. پیامی که به وضوح صحبت می کند می تواند کارهای بیشتری انجام دهد. من این را در زندگی روزمره نیز دیده ام. دوستی یک بار هفته ها تلاش کرد تا خدماتی را با خطوط طولانی و صیقلی تبلیغ کند که هرگز پاسخی دریافت نکرد. ما کپی را به جملات کوتاه، موارد استفاده واقعی و پیشنهاد مستقیم تغییر دادیم. پاسخ بهتر شد زیرا خواننده دیگر مجبور به رمزگشایی معنی نبود. من به کارهایی که به نظر واضح، انسانی و قابل استفاده باشد اعتماد دارم. این همان بخشی است که من نگه می دارم. نه سر و صدا نه هیاهو فقط یک فرآیند ثابت است که به پیام اجازه می دهد، خواننده را درک کند، و مرحله بعدی آسان است. امروز برای کسب اطلاعات بیشتر هو پنگ با ما تماس بگیرید: 756759203@qq.com/WhatsApp +8613867775312.

کاتلر، فیلیپ 2018 بازاریابی 4 0 حرکت از سنتی به دیجیتال رایس، اریک 2011 استارتاپ ناب چگونه کارآفرینان امروزی از نوآوری مستمر برای ایجاد کسب و کارهای کاملاً موفق استفاده می کنند Cialdini, Robert B 2021 Influence The Psychology of The Psychology of Peterrucker0 Effective0 راهنمای قطعی برای انجام کارهای درست گودین، ست 2018 این بازاریابی است که تا زمانی که یاد نگیرید فیتزپاتریک را یاد نگیرید، نمی توانید آن را ببینید، کپی پاک لیلا 2023 برنده نوشتن پیام هایی است که اصطکاک را کاهش می دهد و اعتماد ایجاد می کند